وحید تکرو
منتشر شده در

زمان

فرانسه

––– بازدید
0 دیدگاه
نویسندگان
  • نویسنده
    نام
    وحید تکرو
    بحث در توییتر
    @vahidtakro

درست مثل ماسه از لای انگشتان عبور، مثل برگ تغییر می کند، زرد و خشک می شود. مثل جنگها، مثل فقر، مثل آتش، و مثل برف، عوض می شود، پیر می کند. من اما مثل کلاغهای فرانسوی بی پروا کوچ می کنم، در کنار رود سن مینشینم و به صدایی که از نتردام بلند می شود نگاه می کنم، به پرلاشز می روم و تا صبح در کنار فردریک شوپن می نشینم.

تمامی ما شاید احساس پوچی کنیم، احساس کنیم که زمان می گذرد و همچنان کاری برای جهان نکرده ایم و فقط رشد نمودیم. اما فراموش نکنید، تاریک ترین نقطه شب، نزدیکترین نقطه به روز و روشنایی است.

اینستاگرام

0 دیدگاه

بارگذاری دیدگاه ها